Fauna i flora

Na pasach o różnej szerokości wokół góry spotyka się bardzo różne typy roślinności.

Wysokość na której się zaczynają i kończą zasadniczo zależy od ilości opadów deszczu jakie góra otrzymuje, południowe i wschodnie stoki, z powodu panujących wiatrów, są zdecydowanie najwilgotniejsze (patrz rozdział o klimacie).

Po wilgotnej stronie góry, na mniej stromych zboczach, bujny las (1600–3000 m) składa się z ogromnych drzew kamforowych, figowców i podocarpus. Strome i czasem prawie pionowe zbocza dolin rzecznych są pokryte palmami, paprociami, lianami i epifitami. Po bardziej suchej stronie zachodniej i północnej (2000–2800 m) las jest o wiele mniej gęsty i lista gatunków tam występujących jest zdominowana przez cedry, cisy (podo) i dziką oliwkę.

Lasy niegdyś bogate w dzikie zwierzęta, nie mają już takiej obfitości zwierzyny, jaką posiada Mt. Kenya. W ciągu ostatnich 30 kilku lat, miejscowa ludność w sposób nieubłagany polowała i nadal poluje na te zwierzęta dla celów żywnościowych. Jednakże czasami można spotkać słonie, bawoły, sykes i małpy colobus (gerezy). Można też zobaczyć choć rzadko, wielkie świnie leśne oraz różne gatunki antylop i lwy. Świat ptaków trzyma się nadal mocno i obejmuje tak rzadkie gatunki jak zielony ibis, czarną kaczkę i koroniastego orła. Krzyk ptaka Turako Hartlauba jest prawdopodobnie najbardziej charakterystycznym dźwiękiem leśnym. Najbardziej spektakularnymi ptakami leśnymi są: Silver-cheeked Hornbill (nosoróg), Olive Woodpecker (dzięcioł oliwkowy), Mountain Greenbul (Jasnobrzuch górski), Bush Robin (ptak z rodziny drozdowatych) i Abyssynian Crimson-wing.

Strefa górska zaczyna się na wysokości około 3000 m. Tutaj las zaczyna się przerzedzać i rozpoczyna się strefa wielkich wrzosów, choć miejscami, szczególnie na trasie Marangu, można napotkać osobny pas łąk pokrytych gęstą wiechliną pomiędzy lasem i wrzosem lub poniżej właściwych wrzosowisk. Trochę wyżej, Olbrzymi Wrzos, zwykle pokryty mchem czasem nazwanym „brodą starca” przechodzi w prawdziwe wrzosowiska, które z kolei zaczynają zanikać na wysokości około 4200 m i jak dochodzi się do wysokości 4800 m czasem tylko spotyka się małą kępkę trawy i porosty. Powyżej tej wysokości opady deszczu są tak małe (mniej niż 250 mm na rok), że nic tu nie rośnie i dlatego można ten obszar nazwać prawdziwą górską pustynią.

Z powodu olbrzymich wahań temperatury w ciągu doby rośliny musiały rozwinąć różnorodne formy wzrostu aby przetrwać. Starzec Olbrzymi polega na izolacji dostarczanej mu przez własne martwe liście i gęste rozety żywych liści; Lobelie wytwarzają rodzaj płynu niezamarzającego (mieszanina pektyn i wody), którą zachowują w swoich rozetach; inne polegają na grubych matach włosków na łodygach i liściach, podczas gdy inne, wykorzystujące zasadę „bezpieczeństwa w liczbach”, zbijają się blisko razem. Nieśmiertelniki (Helichrysum) często posiadają białawe włochate liście z białymi przylistkami wokół różowych lub białych kwiatów. To ma pomóc w przeciwdziałaniu nadmiernemu promieniowaniu ultrafioletowemu. Kwiaty te są bardzo wyraźną osobliwością tego wrzosowiska położonego na tej dużej wysokości. Pomimo, że rośliny znajdujące się na Kilimandżaro można znaleźć w innych częściach świata, zwłaszcza na innych górach wschodniej Afryki, większość, jeżeli nie wszystkie, są de facto osobnymi gatunkami, unikalnymi dla Kilimandżaro.

Listę ssaków, które można znaleźć na terenie tych wrzosowisk otwierają szczury i myszy, jednak czasami można też znaleźć niektóre większe zwierzęta takie jak elandy czy serwale. Rzadko widuje się słonie i bawoły. Lamparty, choć widywane rzadko nie są zupełnie niezwykłe na wysokościach takich jak górna część wrzosowisk lub wyżej. Co więcej, kiedy Dr Reusch wspiął się na górę w 1926 roku znalazł ciało lamparta zamarznięte w lodzie bardzo blisko, w kierunku na północ od punktu znanego jako punkt Gillmana. Nie można było stwierdzić jak długo tam leżało, a teraz, niestety, nic nie pozostało z ciała, gdyż zostało ono zniszczone we wczesnych latach sześćdziesiątych przez turystę, który zapragnął wziąć sobie „pamiątkę” do domu.

Świat ptaków na wrzosowiskach jest również bardzo zróżnicowany. Występuje tu dość często Alpine Swift (jeżyk górski), Hill i Stone Chats (drozdy), Scarlet-tufted Malachite Sunbirds (szkarłatno czuby cukrzyk malachitowy) i oczywiście duży czyściciel obozowisk; White-necked Raven (kruk biało- szyji). Można też czasem zobaczyć rzadkiego Lammergeyer (orłosępa brodatego).