Pogoda i klimat

Na górę Kilimanjaro można się wspinać i wspina się o każdej porze roku, jednakże, o ile to jest możliwe najlepiej unikać dwóch pór deszczowych, które trwają od końca marca do połowy czerwca, tak zwane „długie deszcze” i od października do początku grudnia, „krótkie deszcze”. Najbardziej suchymi miesiącami na górze są styczeń, luty, lipiec, sierpień i wrzesień.

Temperatury w ciągu dnia, podczas gdy świeci słońce, często przekraczają 15^oC na wysokości 4000 m. Jednakże, jak tylko słońce zajdzie za chmury, temperatura może spaść do około 0^oC. W nocy należy się spodziewać spadku do około -10^oC. Temperatury na szczycie wahają się od około 5^oC w ciągu dnia i od -18^oC do -22^oC w nocy. Pora roku nie ma większego wpływu na średnie temperatury maksymalne i minimalne.

Wiatry wieją przeważnie z południa i wschodu, dlatego też tamte rejony obfitują w największe opady deszczu, do około 2500 mm na rok, na wysokości około 3000 m. Zbocza północne mają najmniej deszczu około 1000 mm. Trochę powyżej 4500 m opady na górze zmniejszają się wszędzie do około 250 mm na rok, tworząc takie obszary jak „Siodło” prawdziwymi górskimi pustyniami.

Typowy wzór codziennej pogody układa się następująco: rano jest kryształowe powietrze, w rzeczy samej często widoczna jest Mt. Kenya oddalona o 320 km na północ z części „Siodła” i punktu Gillmana. W miarę jak nagrzewa się ziemia, powietrze zaczyna przedostawać się w górę i zanim zrobi się godzina 10.00 chmury, które mogły znajdować się wokół góry na wysokości 2200 m wcześnie rano, zwykle dochodzą do wysokości ponad 3000 m, i nim jest południe góra poniżej 5000 m najprawdopodobniej będzie cała otoczona chmurami. Od tej pory aż do wieczora można się spodziewać deszczu, śniegu lub deszczu ze śniegiem. W miarę jak temperatura spada bliżej wieczoru i powierzchnia ziemi oraz powietrze mające kontakt z nią staje się zimniejsze, tak też zmienia się przepływ powietrza. Chmura znika zaczynając od strefy wokół szczytów i zanim nadejdzie godzina 20.00 znajduje się zwykle poniżej 3000 m. Z powodu tego anabatycznego / katabatycznego efektu można się spodziewać najszybciej wiejących wiatrów wczesnym rankiem, (przepływ w dół) i w połowie popołudnia (przepływ w górę).

Powyżej 4500 m na pogodę coraz bardziej wpływa układ wiatrów wschodnich panujący na dużych wysokościach, który często powoduj e, że główny szczyt Kibo jest wolny od chmur, kiedy w dolnych partiach góry szaleje deszcz lub burza śnieżna. Często spotyka się wiatry wiejące z prędkością 80 km na godzinę, na mozolnym podejściu po piargu od Chat Kibo do punktu Gillmana, zwłaszcza podczas pór suchych na górze. Mawenzi, z powodu niższej wysokości, rzadziej jest nim dotknięte i ma znacznie częściej tendencję do bycia otoczonym chmurami. To dało początek legendzie masajskiej o tych dwóch szczytach. Brzmi ona następująco: Wiele lat temu dwaj bracia: (Kibo i Mawenzi) palili swoje fajki, Mawenzi dopuścił do tego, że jego fajka zgasła, po czym poprosił Kibo, aby ten ją zapalił dla niego ponownie. Kibo spełnił prośbę. Minęły lata i Mawenzzi znowu dopuścił do tego samego, jednakże poproszony o ogień po raz drugi Kibo bardzo się zezłościł na niedbalstwo brata i mocno go pobił, zadając mu straszne blizny, które obecnie można zobaczyć na zboczach Mawenzi. Dlatego też, stara się ukrywać swoją twarz w chmurach ze wstydu.

Jeżeli turyści chcą rozbić kemping w kraterze Kibo, należy wybrać miejsce dobrze osłonięte od wschodnich wiatrów bez względu na to czy z tego kierunku wieje wiatr w czasie kiedy wznoszą namiot.